Bloedverlies

Je kunt erg schrikken als je bloedverlies hebt in het begin van de zwangerschap. Maar bloedverlies in het begin van de zwangerschap duidt niet altijd op een miskraam. Zo kan je baarmoedermond door de verbeterde doorbloeding makkelijker bloeden (net als al je andere slijmvliezen, zoals bijvoorbeeld je tandvlees en je neus). Het bloedverlies komt dan vooral voor na gemeenschap of na (harde) ontlasting. Ook kan het bloedverlies komen door aambeien. De meest voorkomende vorm van bloedverlies in het eerste trimester van de zwangerschap is een innestelingsbloeding: een bloeding die ontstaat door ingroei van de zwangerschap in de wand van de baarmoeder.

Neem bij bloedverlies altijd contact met ons op.

Heftig bloedverlies tijdens een miskraam

De hoeveelheid vaginaal bloedverlies is verschillend. Vaak is het veel meer bloedverlies dan een menstruatie. Het is o.a. afhankelijk van de zwangerschapsduur: hoe verder de zwangerschapsduur, hoe heftiger het bloedverlies. Het gaat regelmatig samen met het verlies van bloedstolsels, die donkerrood van kleur en glad van vorm zijn.
Het bloedverlies en de buikpijn kunnen enkele uren heftig zijn, maar moeten daarna afnemen. Soms kan er nog enkele dagen wat helderrood bloedverlies zijn en kunnen er ook nog wat buikkrampen zijn. Na zo’n tien dagen moet het helemaal over zijn. Ga als er bloedverlies is niet in bad en hou je temperatuur in de gaten in verband met de kans op een opstijgende infectie.

Wat nu?

Als je denkt dat je misschien een miskraam hebt of krijgt, mag je altijd contact met ons opnemen. Wij bespreken dan met jou waar je op moet letten, maken eventueel een afspraak voor een echo, bespreken je gevoel en maken samen met jou en je partner een vervolgplan.

Als er heftig bloedverlies is, zijn wij natuurlijk 24 uur per dag voor je bereikbaar via 023-5263200 (toets 1).

Soms wordt er bij de termijnecho een “missed abortion” gezien. De echoscopiste belt ons dan en wij nemen zo snel mogelijk contact met je op.

Oorzaak van een miskraam

Een miskraam kun je niet voorkomen. Het gebeurt niet doordat je misschien ongezond geleefd hebt op het moment van de bevruchting of doordat je net gemeenschap hebt gehad. In 90% van de miskramen is een aanlegstoornis de oorzaak. Dit kan een fout zijn in de celdelingen, maar ook bijvoorbeeld een chromosomenafwijking. Er treedt dan een natuurlijk afstotingsmechanisme op: het vruchtje groeit niet verder en het lichaam stoot het af. Meestal gaat het hier niet om erfelijke afwijkingen. Het heeft dus geen gevolgen voor een volgende zwangerschap.